Zbigniew Wacław Sobieszczański

Zbigniew Wacław Sobieszczański urodził się 28 kwietnia 1914 roku w Radomsku. Ukończył Miejskie Gimnazjum im. Feliksa Fabianiego w Radomsku (1932) i kontynuował naukę w Szkole Podchorążych Sanitarnych w Warszawie oraz na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1939 r. uzyskał dyplom lekarza i podjął pracę w Szpitalu Szkolnym Centrum Wyszkolenia Sanitarnego.

Podczas II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca 1. plutonu Kampanii Sanitarnej. Po agresji ZSRR na Polskę został internowany wraz z całą jednostką, jednak udało mu się uciec do Warszawy. W 1940 r. pracował w Szpitalu Wojennym Ujazdowskim PCK oraz Szpitalu Przemienienia Pańskiego w Warszawie. Był zaangażowany w działalność konspiracyjną, w wyniku której musiał opuścić Warszawę. Pracował w Ubezpieczalni Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim, a następnie jako lekarz rejonowy w Opocznie. Udzielał pomocy medycznej partyzantom, m.in. z oddziałów majora Hubala. Od 1941 r. był członkiem Związku Walki Zbrojnej. W 1942 r. został zadenuncjowany i aresztowany, trafił do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, gdzie pracował jako lekarz w bloku nr 21 (oddział chirurgiczny obozowej izby chorych). Był członkiem Związku Organizacji Wojskowej. Krótko przebywał także w obozie w Stutthofie. W 1945 r. trafił do szpitala Armii Czerwonej w Norwitz, najpierw jako pacjent, a później jako lekarz. Pod koniec wojny (kwiecień 1945) podjął pracę lekarza w Zarządzie Miejskim w Opocznie.

W latach 1945-1946 pracował jako lekarz w Zarządzie Miejskim w Opocznie oraz w Ubezpieczalni Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim. Następnie wcielono go do armii i uzyskał kolejno stopnie kapitana (1946) i majora (1951). Pracował w szpitalu garnizonowym w Radomiu oraz w Wojskowym Szpitalu Garnizonowym w Koszalinie. W okresach letnich pełnił funkcję dowódcy jednostki sanitarnej i szpitala polowego na poligonie w Drawsku Pomorskim. W 1953 r. uzyskał zgodę na zwolnienie ze służby wojskowej z powodu wady serca. W 1953 r. objął stanowisko dyrektora Szpitala Powiatowego w Szczytnie i pełnił tam również funkcję ordynatora oddziału chirurgicznego. W 1980 r. przeszedł na emeryturę. Zmarł w wyniku zawału serca w 1981 r.

Upamiętnienie: imieniem Zbigniewa Sobieszczańskiego nazwano jedną z ulic w Szczytnie.