Zbigniew Andrzej Dłubak
Biografia
Zbigniew Dłubak urodził się 26 kwietnia 1921 w Radomsku. Był polskim teoretykiem sztuki, malarzem i fotografem, członkiem grupy Permafo oraz współtwórcą galerii o tej samej nazwie. W czasie II wojny światowej był więźniem obozu Mauthausen-Gusen, gdzie organizował krótkie pokazy artystyczne, a później uczestniczył w powstaniu warszawskim.
W latach 1947–1949 był członkiem Klubu Młodych Artystów i Naukowców. Współpracował z galeriami: Krzywe Koło, Współczesna, Mała Galeria, Labirynt, Zamek, Remont, Permafo, Foto-Medium-Art. Razem z Marianem Boguszemi i Kajetanem Sosnowskim założył Grupę 55 (1955). Należał do Związku Polskich Artystów Fotografików, pełniąc m.in. funkcję prezesa oraz przewodniczącego Rady Artystycznej. W czasie Biennale Form Przestrzennych (1965) zrealizował rzeźbę o wysokości 7 metrów w Parku im. Michała Kajki w Elblągu. Powstała przy współpracy: Z. Czarneckim, S. Rusinem, S. Szymańskim, L. Ciesielskim, A. Tażuszelem, J. Gdreń, E. Grzybowińskim. Uczestnik Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70, we współpracy z Natalią Lach-Lachowicz i Andrzejem Lachowiczem. Był jednym z trzech projektantów Pawilonu sportowo-administracyjnego Stadionu Dziesięciolecia.
W latach 1953–1972 był redaktorem naczelnym miesięcznika „Fotografia”. Wykładał w Wyższej Szkole Filmowej i Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Łodzi (1966–1975). Wraz z Mariuszem Łukawskim, Jarosławem Kudajem i Mirosławem Woźnicą założył „Seminarium Warszawskie”, grupę młodych artystów pracujących nad teorią sztuki (1975–1982). Od 1982 mieszkał w Meudon pod Paryżem.
Na jego dorobek składają się m.in. cykle obrazów: Wojna, Macierzyństwo, Amonity, Antropolity, Movens, Systemy, oraz cykle fotografii: Egzystencje, Gestykulacje.
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera 10A-8-4).