Walery Wysocki
Biografia
Walery Wysocki (ur. 4 czerwca 1835 w Radomsku, zm. 12 października 1907 we Lwowie) był polskim śpiewakiem basem, profesorem śpiewu, założycielem lwowskiej szkoły wokalnej i nauczycielem wokalistów operowych.
Jego debiut sceniczny odbył się w 1861 w zespole operowym w Odessie. W 1862 wyjechał do Włoch, gdzie kształcił się w szkole profesora Francesca Lampertiego. Karierę śpiewaczą rozpoczął jako solista mediolańskiej La Scali, koncertował w Hiszpanii, Niemczech i na ziemiach polskich. Po wycofaniu się ze sceny w 1868 osiadł we Lwowie, gdzie prowadził własną szkołę śpiewu, a później pracował w Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego.
Jako pedagog znany był od 1868 roku. Prowadził klasę śpiewu solowego ponad trzydzieści lat (1875–1907), początkowo dla mężczyzn, a następnie także dla kobiet. W doborowym zespole lwowskiej opery zadebiutowało kilkunastu jego wychowanków. W 1907 zrezygnował z pracy w konserwatorium i prowadził prywatne lekcje.
Uczył według własnej metody, która według słów jego ucznia Józefa Reissa polegała przede wszystkim na wyrazistej i wzorowej wymowie, dykcji, a osadzenie i emisję głosu opierała na umiejętnym stosowaniu oddechu. Z pięknego i szlachetnego dźwięku słowa wchodzi się w dźwięk śpiewu. Swoje uwagi wyłożył w 10 przykazaniach, które zostały wydrukowane w Wiadomościach artystycznych 20 lipca 1900 roku (nr 13 i 14).
Lista nazwisk wychowanków profesora Walerego Wysockiego jest bardzo obszerna – z jego szkoły wyszło ponad 200 osób. Znaczący jest fakt, że wielu ucznów było Polakami, Niemcami, Żydami i Ukraińcami. Kilkunastu jego wychowanków cieszyło się sławą europejską i światową.
Był także publicystą i recenzentem. Pisał do Tygodnia Literackiego, Artystycznego, Naukowego i Społecznego, Iris, Przeglądu Muzycznego.
Wielkim zasługom przy gromadzeniu funduszy na budowę siedziby lwowskiego konserwatorium (obecnie Filharmonia) służyły liczne koncerty.
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.