Teofil Wojeński
Biografia
Teofil Wojeński (ur. 26 stycznia 1890 w Radomsku, zm. 6 listopada 1963 w Warszawie) – polski historyk literatury, profesor Uniwersytetu Warszawskiego. Był prezesem Związku Nauczycielstwa Polskiego w latach 1956–1960; wiceprzewodniczącym Rady Naczelnej PPS w 1948.
W latach młodości był członkiem PPS – Frakcja Rewolucyjna (1907–1908); w 1908 był więziony przez władze rosyjskie. Od 1913 należał do Polskiej Partii Socjalistycznej – Opozycji. Od 1914 służył w Legionach Polskich. W latach 30. XX wieku działał w Towarzystwie Oświaty Demokratycznej Nowe Tory i redagował dwutygodnik Lewy Tor. W okresie okupacji niemieckiej wchodził w skład Centralnej Piątki Tajnej Organizacji Nauczycielskiej, kierował tajnym nauczaniem w okręgu warszawskim.
Od 1947 do 1948 zasiadał w Radzie Naczelnej PPS, w 1948 był jej wiceprzewodniczącym. Od 1948 należał do PZPR. Pełnił funkcje kuratora okręgu szkolnego warszawskiego, redaktora naczelnego Głosu Nauczycielskiego i od 1956 do 1960 prezesa Związku Nauczycielstwa Polskiego. W 1957 został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego.
Opublikował m.in. prace: Stefan Żeromski. Rozbiór treści ideowej (1926); Historia literatury polskiej (t. 1–2, 1946); Publicystyka okresu pozytywizmu; wybór tekstów (1953); Walka o szkołę polską w okresie Rewolucji 1905 roku (1960); Dawne czasy... Wypisy z literatury polskiej dla klasy I Zasadniczych Szkół Zawodowych (1965).
Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie, w Aleii Zasłużonych (kwatera A26-tuje-7).