Stanisław Czarkowski
Biografia
Stanisław Czarkowski urodził się 2 grudnia 1904 roku w Radomsku. Po ukończeniu Państwowego Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Kielcach zdał maturę w 1926 roku. W latach 1926–1929 był absolwentem Oficerskiej Szkoły Artylerii w Toruniu, a 15 sierpnia 1929 awansował na podporucznika z 106. lokatą w korpusie oficerów artylerii i przydziałem do 9. pułku artylerii polowej. Dowodził plutonem, a 1 stycznia 1933 awansował na porucznika z 15. lokatą i pełnił funkcje oficer zwiadowczy dyonu oraz dowodzącego baterią i pułkową szkołą podoficerską.
W latach 1936–1937 ukończył kurs jazdy konnej i zaprzęgami w Centrum Wyszkolenia Artylerii. Po powrocie do pułku ponownie dowodził baterią, a od 1 marca 1938 roku był w pułku pomocnikiem dowódcy III dyonu ds. gospodarczych.
W marcu 1939 roku brał udział w mobilizacji i dowodził pozostałościami III dyonu. W czasie kampanii wrześniowej przeprowadzał mobilizację jednostek, a następnie wraz z pozostałościami trafił do Ośrodka Zapasowego Artylerii Lekkiej nr 9. Uczestniczył w walkach na Podlasiu, ostatnio w baterii haubic dyonu artylerii lekkiej Zgrupowania Brzoza jako oficer zwiadowczy. Po kapitulacji Samodzielnej Grupy Operacyjnej Polesie próbował wydostać się z okrążenia, lecz został wzięty do niewoli 8 października 1939 roku.
W latach 1939–1940 przebywał w Oflagu II B Arnswalde, a w latach 1940–1945 w Oflagu VII A Murnau. Skierowany po uwolnieniu do 2 Korpusu Polskiego, od czerwca 1945 do lutego 1946 roku służył w 1 Karpackim pułku artylerii lekkiej, a od lutego 1946 do kwietnia 1947 roku w 7 pułku artylerii przeciwpancernej, dowodząc baterią techniczną. Ukończył kursy artylerii przeciwpancernej oraz kierowców czołgów i samochodów.
Po przybyciu do Wielkiej Brytanii został odkomenderowany do dowództwa brygady. W kwietniu 1947 roku został zdemobilizowany, a 28 maja powrócił do kraju. Początkowo pracował jako kierownik transportu w Zakładach Starachowickich, a we wrześniu 1947 przeniósł się do Polanicy-Zdroju. W latach 1947–1949 był kierownikiem zarządu nieruchomości miejskich, następnie w latach 1949–1950 referentem administracyjnym w Państwowym Przedsiębiorstwie Budowlanym, w 1950 roku kierownikiem transportu w Kopalni Konrad w Iwinach k. Bolesławca, a w latach 1950–1957 referentem BHP oraz referentem technicznym w tartaku i stolarni w Polanicy. Od 1957 roku aż do emerytury pracował w Polskim Towarzystwie Turystyczno-Krajoznawczym jako kierownik eksploatacyjny. Zmarł 10 stycznia 1989 roku w Polanicy-Zdroju.