Kazimierz Mikołajewski

Kazimierz Mikołajewski urodził się w Radomsku jako syn Jana i Kazimiery z Rylskich. W 1913 roku, po ukończeniu 6 klas gimnazjum w Piotrkowie, wyjechał do Rosji i służył w armii rosyjskiej w latach 1913–1917. Został przyjęty do pułku kawalerii w Gatczynie, ukończył szkołę podoficerską i eksternistycznie zdał maturę. W latach 1915–1916 brał udział w walkach na froncie; w 1917 został wydzielony do szwadronu polskiego, z którym wstąpił do 1 pułku ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie.

Po rozwiązaniu korpusu w maju 1919 przedostał się przez Rosję Sowiecką do Murmańska, a następnie został oficerem werbunkowym Armii Polskiej we Francji w Archangielsku. Razem z wojskiem generała Hallera powrócił do Polski, wstąpił do Wojska Polskiego i ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty Kawalerii w Przemyślu. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 4 pułku kresowym strzelców konnych, przemianowanym w maju 1921 na 6 pułk strzelców konnych, w którym służył do 1924.

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i został zweryfikowany do stopnia porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. 26 marca 1921 został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V kl. Zasługi w notatkach o jego bohaterskim czynach pod Woroszyłówką i nad Bobrką w 1920 roku.

W okresie międzywojennym służył w KOP i w 6 pułku ułanów. W 1930 został przeniesiony do 5 pułku ułanów w Ostrołęce. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 3. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W 1939 pełnił służbę w Dowództwie 7 Dywizji Piechoty w Częstochowie na stanowisku komendanta Rejonu Przysposobienia Wojskowego Konnego.

W kampanii wrześniowej 1939 walczył jako dowódca kawalerii dywizyjnej 7 Dywizji Piechoty. 16 września 1939 w rejonie Chełma zorganizował 108 pułk ułanów i objął nad nim dowództwo. Otoczony na Lubelszczyźnie, 28 września 1939 rozwiązał pułk i przedzierając się, został wzięty do niewoli sowieckiej i przewieziony do obozu jenieckiego w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez NKWD w Charkowie i pochowany w bezimiennej mogile w Piatichatkach; od 17 czerwca 2000 miejsce to jest uznawane za Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod numerem 2235.

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownika. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie podczas uroczystości Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów.