Jan Wróblewski
Biografia
Urodzony 10 stycznia 1919 roku w Nowo-Radomsku, Jan Wróblewski zdał maturę w 1937 roku w Warszawie, po czym przeniósł się do Wilna, gdzie pracował jako praktykant w firmie Poznańskiego. Brał udział w kampanii wrześniowej, został internowany i więziony. Przebywał w więzieniu w Stanisławowie (obecnie Iwano-Frankiwsk) i w Bałta koło Odessy, a następnie w obozach jenieckich Pawliszczew Bori Griazowieca; uciekł i przedarł się do Warszawy na początku 1942 roku.
Podczas okupacji działał w polskim podziemiu zbrojnym w oddziale pod dowództwem por. Romualda Podwysockiego. Do Agatu, późniejszego Parasola, wprowadził go Janusz Kobyliński Gong. W oddziale tym był instruktorem strzeleckim, a od stycznia 1944 roku także jednym z piętnastu instruktorów szkolenia spadochronowego. Jego przydział wynikał z ukończonego przed wojną kursu LOPP. Opracował konspiracyjny skrypt szkoleniowy zaprawa fizyczna strzelca spadochronowego i brał udział w licznych akcjach bojowych batalionu, m.in. Stamm.
W powstaniu warszawskim walczył w stopniu kaprala, a następnie podchorążego w III plutonie 3. kompanii Parasola; pośmiertnie awansowano go na porucznika. Zmarł 19 września 1944 roku, omyłkowo postrzelony wieczorem 18 września w piwnicy kamienicy przy ul. Wilanowskiej 7. Został pochowany na Wojskowych Powązkach w Warszawie (kwatera 24A-7-8). Odznaczony Krzyżem Walecznym i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Po wojnie upamiętniono go m.in. wyspą Jana Zabawy-Wróblewskiego na Zalewie Szczecińskim, ustanowioną w 2025 roku.