Jadwiga Maria Karwasińska
Biografia
Jadwiga Maria Karwasińska urodziła się 6 stycznia 1900 roku w Radomsku jako córka Walerego (nauczyciela, działacza społecznego) i Marii z Pytlewskich.
W latach 1918–1924 studiowała historię i filologię klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim, m.in. u Stanisława Kętrzyńskiego i Jana Korwin-Kochanowskiego; obroniła doktorat na Uniwersytecie Warszawskim w 1925 na podstawie pracy Sąsiedztwo kujawsko-krzyżackie 1235–1343 i kontynuowała studia w Wiedniu i Paryżu.
W latach 1924–1951 pracowała w Archiwum Główne Akt Dawnych w Warszawie na stanowisku kustosza Działu Archiwistyki, gdzie współpracowała z Józefem Siemieńskim przy opracowaniu inwentarza Archiwum Koronnego Krakowskiego; głównym jej zajęciem w SGSD było opracowanie akt skarbowych.
W czasie okupacji hitlerowskiej wykładała na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Po upadku powstania warszawskiego wraz z innymi archiwistami warszawskimi uczestniczyła w akcji zabezpieczania ocalałych archiwaliów, eskortując je do Piotrkowa Trybunalskiego.
W 1946 habilitowała się na Uniwersytecie Warszawskim z historii średniowiecznej Polski i nauk pomocniczych historii na podstawie pracy Szpital Św. Ducha w Warszawie fundacji Anny ks. Mazowieckiej. W latach 1954–1956 kierowała Pracownią Edytorską Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN. Od 1957 była związana z Instytutem Historii PAN, początkowo jako docent w Pracowni Nauk Pomocniczych i Edytorstwa, następnie profesor nadzwyczajna (1961), profesor w Zakładzie Historii od Czasów Najdawniejszych do Schyłku XV Wieku (1964), profesor w Zakładzie Dziejów Polski Przedrozbiorowej i Jej Kultury (1970). Przeszła na emeryturę w 1972.
Była członkinią Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1936 członkini korespondentka, 1982 członkini zwyczajna reaktywowanego TNW), otrzymała godność członkini honorowej Stowarzyszenia Archiwistów Polskich (1984) i Polskiego Towarzystwa Historycznego.
Zmarła 31 października 1986 r. w Warszawie, została pochowana na Cmentarzu Czerniakowskim.
W pracy naukowej zajmowała się edytorstwem średniowiecznym, archiwistyką, historią średniowieczną gospodarczą, historią instytucji medycznych.
Ogłosiła m.in.: O najdawniejszych księgach tzw. Rachunków dworu królewskiego (1927); Polityczna rola biskupa Wolimira 1259–1278 (1928); Rachunki żup solnych w XIV i XV wieku (1928); Odtworzenie archiwów dawnej Rzeczypospolitej (1930); Rachunki żupne bocheńskie 1394–1421 (1934); Sprawy i spory pomiędzy Polakami a Zakonem Krzyżackim (1935); Proces polsko-krzyżacki w Warszawie przed sześciuset laty (1946); Z dziejów Archiwum Koronnego. Dokumenty krzyżackie (1948); Studia krytyczne nad żywotami św. Wojciecha, biskupa praskiego (1958); Życie codzienne w średniowiecznej Warszawie (1966); Świadek czasów Chrobrego – Bruno z Kwerfurtu (1972); Rachunki budowy Zamku Królewskiego w Warszawie ze Zygmunta (1985).