Ignacy Kuszela

Ignacy Kuszela urodził się 2 stycznia 1891 roku w Noworadomsku. W młodości działał w organizacjach niepodległościowych, wstąpił do Towarzystwa Gimnastycznego Sokół i był podejrzewany o działalność wywrotową, co doprowadziło do aresztowania w styczniu 1914 roku. Pracował w Warszawskim Ziemiańskim Towarzystwie w Sosnowcu jako kasjer i prokurent firmy. Z chwilą wkroczenia Legionów do Królestwa wstąpił w ich szeregi.

15 sierpnia ochotniczo zgłosił się do Legionów i otrzymał przydział do Polskiej Organizacji Narodowej z zadaniem prowadzenia działalności werbunkowej. Jako kadra batalionu zapasowego por. Andrzeja Galicy przybył do Sławkowa, gdzie w kwietniu 1915 roku ukończył szkołę podoficerską i został mianowany sierżantem. Uczestniczył w formowaniu 4 pułku piechoty i 6 pułku piechoty Legionów Polskich, z którym wyruszył na front. Brał udział w walkach nad Styrem i na Wołyniu w oddziale karabinów maszynowych pułku. 1 stycznia 1916 roku został przeniesiony do nowo formowanego 2 pułku ułanów LP. Z pułkiem walczył na Wołyniu. W sierpniu 1916 został mianowany chorążymi, objął dowództwo oddziału sztabowego pułku. Po powrocie pułku z frontu do Królestwa w kwietniu 1917 roku został mianowany podporucznikiem i oficerem prowiantowym. Po kryzysie przysięgowym znalazł się z pułkiem na Bukowinę. W związku z pokojem brzeskim pułk w lutym 1918 roku został rozwiązany, a ppor. Kuszela był internowany w obozie w Dułowie (Dulfalva) na Zakarpaciu.

Jako podporucznik byłego Polskiego Korpusu Posiłkowego na mocy dekretu Rady Regencyjnej z 31 października 1918 roku został przydzielony do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia. Od 6 listopada służył w Wojsku Polskim. Kierował Wojskowymi Zakładami Gospodarczymi w Ostrowcu i Częstochowie; do rezerwy przeszedł na własną prośbę w 1924 roku. W 1922 roku odznaczony Krzyżem Walecznych. Do wybuchu II wojny światowej pracował w handlu, w firmie Nobel i Banku Gospodarstwa Krajowego w Pińsku. W 1946 roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie zmarł w 1952 roku.