Czesław Kubik
Biografia
Czesław Kubik urodził się 8 stycznia 1910 roku w Radomsku. Był synem Wincentego, przed wojną działał w KZMP i KPP, był podoficerem rezerwy Wojska Polskiego i pracował w radomszczańskiej hucie szkła. Do przystąpienia w szeregi GL namówił go Feliks Kupniewicz ps. Stary z Częstochowy. Od 1943 r. pod pseudonimem Paweł dowodził oddziałem im. gen. Józefa Bema w okręgu częstochowskim.
Następnie objął dowództwo GL w powiecie radomszczańskim, m.in. doprowadził do zawarcia sojuszu między GL/AL a AK. Dowodził także plutonem w batalionie im. gen. Bema (sformowanym na bazie oddziału dowodzonego wcześniej przez Kubika). Za akcję pod Teklinowem, w czerwcu 1944 r., Okręg nr 9 Częstochowa skierował wniosek do Dowództwa Głównego AL o przyznanie Kubikowi Krzyża Grunwaldu. We wrześniu 1944 r. por. Paweł objął dowództwo nad 1 batalionem III Brygady AL im. gen. Józefa Bema, z którą brał udział m.in. w bitwie pod Ewina.
Po wyzwoleniu, 18 stycznia, powierzono mu zadanie tworzenia struktur MO i UB w Radomsku (ostatecznie jego rola ograniczyła się tylko do tworzenia milicji, której został komendantem). Przyznano mu poniemieckie, pięciopokojowe mieszkanie w centrum Radomska, wraz z niemiecką służącą. Kubik podzielił się nim ze swoją bliższą i dalszą rodziną, samemu zajmując tylko jeden pokój. W grudniu odznaczony Orderem Virtuti Militari i awansowany do stopnia kapitana.
Podobnie jak w czasach okupacji utrzymywał dobre stosunki z oddziałami AK, tak samo po wojnie spotykał się z towarzyszami broni, zarówno z AL jak i z AK. W 1948 roku, podczas wspólnego spożywania alkoholu i grania w karty, Kubik odniósł się do sytuacji jego akowskich kolegów; wkrótce potem został aresztowany przez UB pod zarzutem przyjmowania korzyści majątkowych jako komendant MO, do czego się przyznał. Wkrótce aresztowany ponownie pod zarzutem zabójstwa dwóch Żydów w 1943 roku (czego w rzeczywistości dokonał Feliks Kupniewicz). Trzeci akt oskarżenia dotyczył przynależności do nielegalnej organizacji (art. 38 dekretu sierpniowego). Ostatecznie zwolniony z więzienia jesienią 1951 roku, nie znalazł pracy i żył na utrzymaniu swojej siostry. Zmarł 17 kwietnia 1952 roku w nędzy, jako bezrobotny i alkoholik.
Mimo że w pierwszych latach po zakończeniu wojny kwitła legenda Paweła, w późniejszych latach Polski Ludowej był zapomnianą i pomijaną postacią w kulcie Armii Ludowej.