Cecylia Wiktoria Walewska
Biografia
Urodziła się 2 listopada 1859 roku w Radomsku. Od młodości mieszkała w Warszawie, gdzie ukończyła III Gimnazjum w Warszawie (1875) i uczyła się gry na fortepianie w konserwatorium. Dokształcała się na Uniwersytecie Latającym, słuchając wykładów Karola Dunina, Ludwika Krzywickiego i Adama Mahrburga, aż do wybuchu I wojny światowej w Towarzystwie Kursów Naukowych.
W wieku siedemnastu lat zaczęła pracować jako nauczycielka muzyki. W 1894 za udział w manifestacji na cześć Kilińskiego została aresztowana przez władze rosyjskie i zesłana do Kurska. Po powrocie uczestniczyła w tajnym nauczaniu, zaangażowana w latach 1895–1905 w prace kółka Cecylii Śniegockiej. W latach 1905–1907 była działaczką Związku Polskiego Równouprawnienia Kobiet. Później była członkinią Polskiego Stowarzyszenia Równouprawnienia Kobiet. W latach 1906–1913 uczestniczyła w Towarzystwie Kultury Polskiej; w 1910 zorganizowała i przewodniczyła Komisji do Spraw Kobiecych. W latach 1911–1915 zorganizowała i prowadziła tajne komplety nauczania w swoim prywatnym mieszkaniu. Po zakończeniu panowania rosyjskiego w 1915 zorganizowała i prowadziła do 1923 trzy szkoły niedzielne i wieczorowe dla pracownic.
Od 1899 do 1927 była członkinią redakcji czasopisma kobiecego „Bluszcz” zajmującego się kwestią emancypacji kobiet. Po odzyskaniu niepodległości w latach 1918–1923 była referentką ds. zatrudnienia kobiet w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej; w tym czasie uzyskała dyplom Wolnej Wszechnicy Polskiej. Członek Komitetu na rzecz Śląska.
Od 1884 jej mężem był Stanisław Adam Walewski (1853–1927); dzieci nie mieli.
Zmarła w Warszawie. Jest pochowana na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 80-3-3).
Publikowała m.in. nowele, przeglądy muzyczne, szkice krytycznoliterackie oraz artykuły poświęcone pracy zawodowej kobiet w czasopismach: „Antrakt” (debiut w 1876), „Tygodnik Illustrowany”, „Tygodnik Mód i Powieści”, „Kobieta Współczesna”, „Kurier Codzienny”, „Kurier Warszawski”, „Prawda”, „Nowa Gazeta”, „Świt”. W tekście Z dziejów krzywdy kobiet rekonstruuje historię patriarchatu, wskazując na kulturowe i religijne bariery uniemożliwiające kobietom równość. Napisała także szkice krytyczne o Narcyzie Żmichowskiej i Marii Rodziewiczównie.