Bolesław Hanicz-Boruta
Biografia
Bolesław Hanicz-Boruta (ur. 11 września 1906 w Radomsku, zm. 1976) – oficer polskiego podziemia w II wojnie światowej.
Przed wojną działał w organizacjach lewicowych, przede wszystkim Komunistycznym Związku Młodzieży Polskiej. Za działalność w ruchach komunistycznych został usunięty z wojska, był dwukrotnie aresztowany. Podczas II wojny światowej działał w ruchu oporu, posługując się pseudonimami Rawski i Hanicz.
Początkowo walczył w ZWZ i Armii Krajowej, gdzie objął dowództwo 85 plutonu. Na przełomie 1942/43 roku przeszedł do Gwardii Ludowej, od października wszedł w skład sztabu tej organizacji. Dowodził jednostkami Gwardii Ludowej w powiecie radomszczańskim, od 27 lutego 1944 roku był szefem sztabu 9 Częstochowsko-Piotrkowskiego Okręgu Armii Ludowej. W maju został dowódcą tego okręgu, od września dowodził także 3 Brygadą Armii Ludowej im. Józefa Bema.
Brał udział w licznych akcjach zbrojnych, m.in. w bitwie pod Ewiną, która rozegrała się w dniach 11–12 września 1944 roku.
Po wojnie walczył w szeregach KBW przeciwko UPA na południowym wschodzie Polski. W okresie stalinowskim przez kilka lat był więziony pod fałszywymi zarzutami. Zwolniony z więzienia w 1956 roku, a następnie zrehabilitowany.
Stopnie wojskowe: sierżant – w AK; porucznik – 1943; kapitan – 1944; major – 1944; podpułkownik – okres powojenny.
Odznaczenia: Order Krzyża Grunwaldu, kl. III; Krzyż Partyzancki; Medal Zwycięstwa i Wolności 1945; Medal za walkę z faszyzmem 1933-1945 (NRD).